TANGO

Tango, Rio de la Plata eskualdeko musika genero eta dantza bereizgarria da, batez ere Buenos Aires eta Montevideo hirietan.

Bi herrialdeetako erritmo autoktonoak, afrikar erritmoak (bere jendearen espiritua) eta mundu osoko herrialdeetatik Rio de La Platara etorritako immigrante andanak ekarritako hainbat musika genero bateratzearen ondorioz sortu zen. Jatorri apalekoa eta arrabaleroa du, eta bere lehen letrek garaiko bizitza soziala islatzen dute, jaio eta garatzen den inguruetako hizkera herrikoi eta bereizgarrian, hainbat hizkuntzatako hitz eta esamoldeen nahasketa: lunfardoa.

Bikote dantza lotuen garaian (polka, mazurka, bals europarra…), tangoak, bere garaian, dantza herrikoia iraultzen du bikote besarkatuarekin dantza sentsual bat sartuz, pertsona bakoitzak bere gorputzarekin eta dantzarien gorputzekin harreman emozional sakona izatea proposatzen duena. Bere jatorrian genero musikal alai eta “pikadito” bat izanik, bandoneoia gehitzean pixkanaka motelago eta tristeago bihurtzen da, garaiko baldintza sozial eta ekonomiko zailak leialki islatuz. Harreman horri dagokionez, Enrique Santos Discépolok, bere poeta nagusietako batek, tangoa “dantzatzen den pentsamendu triste” gisa definitu zuen.

Hasieratik, 1875-1890 urteetan (hasiera zehatzak zalantzazkoak dira), gaur egunera arte, ukaezina da tangoak garapen geldiezina izan duela. Mundu mailan oso errotuta dagoen fenomeno bat da, baita Japonian ere (Frantziarekin batera, bere hedapenean funtsezko bi oinarri izan ziren).

2009ko irailaren 30ean, Buenos Aires eta Montevideo hiriek eskatuta, UNESCOk Gizateriaren Kultura Ondare Immaterial izendatu zuen.